Niejedna forma minimalizmu

Czytając nie tylko Wasze wpisy, ale i komentarze ludzi, którzy z minimalistycznym podejściem do spraw nigdy się nie zetknęli, można wysnuć wniosek, że minimalista to nowy twór przejedzonego konsumenta, który dla odmiany postanawia odmówić sobie tabliczki czekolady, którą przeciętny zjadacz…czekolady by nie pogardził. I że z czasem odkrywa, że ani czekolada mu nie jest potrzebna do szczęścia, ani nowy samochód, ani szafa na ubrania. I że właściwie biel to jego ulubiony kolor, więc namiętnie maluje wszystko na biało. Tymczasem jestem przekonana, że  każdego osobnika, który tu wylądował, co innego tutaj przywiodło. Każdy z nas ma inne potrzeby, jest na innym etapie życia, chce i jest gotów co innego zmienić.

Bardzo chciałabym napisać, że potrafię ograniczyć się do posiadania 100 rzeczy. Pewnie potrafię, ale to nie będzie moje – nie odczuwam takiej potrzeby. Odczuwam za to potrzebę skierowania się ku rozwojowi osobistemu, wewnętrznemu, duchowemu i przebywania jak najbliżej przyrody. Dla Ciebie to może być uwolnienie się od zbędnych wydatków na rzecz oszczędności albo podjęcie walki z kompulsywnym objadaniem się.

Jak kiedyś pisałam, doświadczyłam momentu, w którym znajdując się w pustym pokoju poczułam błogie odprężenie i uznałam, że…tak byłoby najlepiej. Dobrze mi bez nadmiaru, w którym mimowolnie żyłam latami, czyli wszelakich ozdób i firanek. Lata później, po pracy odprężałam się słuchając dźwięków natury lub prostej muzyki ludowej. W takiej prostocie znajdywałam ukojenie i uciekałam przed nadmiarem informacji. Ba! W takiej prostocie dopiero odkryłam, że otacza mnie nadmiar informacji! Ty z kolei możesz nie wiedzieć, o czym mówię; być może pracujesz w domu i to z dala od Internetu. Świat wirtualny nie towarzyszy Ci tak bardzo jak mnie, ale możliwe, że jesteś na etapie szukania samego siebie, pomysłu na siebie i celu życia. I bardzo potrzebna jest Ci przestrzeń do tego wewnętrznego monologu.

Obecnie ważnym stało się dla mnie uzyskania balansu w wielu aspektach życia i swój minimalizm postrzegam jako równowagę między szeroko pojętym dawaniem i braniem.  W życiu osoby dojrzałej i chcącej żyć świadomie ważne jest ustalenie priorytetów. Mam z tym niebywały problem, bo wszystko wydaje mi się tak samo ważne: i moje zdrowie, i praca, i rozwój osobisty, i dom, i związek. Wszystko jest tak samo ważne, w zależności od potrzeb. Jestem w dodatku człowiekiem wielozadaniowym, mającym tysiące pomysłów dziennie. Żeby nie zwariować  odkryłam i z ulgą przyjęłam jeden odnośnik, jeden mianownik, główny priorytet. Dla mnie to jest Bóg. Tutaj mój minimalizm się kończy; chcę coraz więcej w życiu duchowym, chcę doskonalej. Chcę brać, by dawać.
Cała reszta pomału zajmuje właściwe sobie miejsca…

Czym dla Was jest minimalizm na dzień dzisiejszy? 



23 komentarze:

  1. no właśnie może warto zawierzyć Bogu w tych swoich problemach :-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Hmm, może i mam białe ściany, ale i bez firanek bym żyć nie mógł - w mieście ludzie zaglądają innym do okien ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Mogłabym się podpisać pod tym tekstem. Ostatnio po raz kolejny przypomniałam sobie, że ,,Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu to wszystko inne jest na właściwym miejscu." ... i we właściwych ilościach.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiesz, że wpisałam się identycznie, ale mnie tknęło, by spojrzeć wyżej i zobaczyłam, że się powtórzę? :) W punkt.

      Usuń
  4. Często jest tak, że osiągając pewne przesycenie jakimiś zachowaniami człowiek idzie zupełnie w inną stronę. Może jeżeli wszechogarniający konsumpcjonizm osiągnie punkt kulminacyjny to spora część społeczeństwa ruszy w stronę minimalizmu?

    OdpowiedzUsuń
  5. Jestem skłonna nawet uważać, że już pomału tak się dzieje; coraz więcej osób szuka rozwiązań prostych, zdrowych, oszczędnych. "Być czy mieć" ? Myślę, że można to i to. Przecież równie dobrze można BYĆ ignorantem, albo MIEĆ wyższe dążenia.
    Ten nazwany nurt- minimalizm- zdaje się być odwieczną (ale gdzieś, kiedyś stłamszoną) potrzebą człowieka. Podobno intuicyjnie powinniśmy wiedzieć, co jest dla nas dobre, a co nie. I chyba coraz więcej osób jest przez swoją intuicję niepokojonych.

    OdpowiedzUsuń
  6. Zaczęło się od szukania oszczędności, a doszło do wniosku, ze "Gromadźcie sobie skarby w niebie." Ewangelia wg św. Mateusza 6,19-23.

    OdpowiedzUsuń
  7. równowaga między dawaniem i braniem to w sumie jedna z rzeczy na której warto się skupić.

    OdpowiedzUsuń
  8. Mój minimalizm wyniknął z przesytu materialnego. Podobnie jak autorka, doznałam uczucia cudownego spokoju w pustym pomieszczeniu. Ogołociłam już swoje otoczenie ze zbędnych przedmiotów. Teraz czas na ducha... Mniej bodźców, mniej informacji. Pozbyłam się tv. Jest pięknie, bo poza mnóstwem dodatkowego czasu, zyskałam jeszcze wieczorną ciszę na skupienie i relaks po całym, pracowitym dniu.

    OdpowiedzUsuń
  9. Minimalizm u mnie występuje w ubiorze. Jeśli mam na sobie bransoletkę, to już nie zakładam kolczyków. I ubranie mam wtedy w jednym kolorze.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O, mam całkiem podobnie. W ogóle raczej nie noszę biżuterii- za wyjątkiem obrączki i pierścionka zaręczynowego. Nie, żeby mi się nie podobała- godzinami podziwiam handmade'owe rzeczy na targowiskach ;) Podobają mi się bardzo rzeczy drewniane,metalowe i skórzane, ale....nauczyłam się ich nie kupować bo jakoś naturalnie po prostu nie chce mi sie ich zakładać gdy wychodzę z domu.
      Ostatecznie noszę wspomnianą obrączkę i czasem skórzaną przepaskę na rękę. To tyle, co mnie określa.

      Usuń
  10. A ja jestem na takim etapie, że w każdej kwestii życiowej czuję potrzebę zmiany. Za dużo się dzieje w okół, za dużo rzeczy, za dużo myśli a za mało czynów. Cały świat krąży bardzo szybko w okół pieniądza, kariery, rozgłosu a ja wypadłam z tego wagonika i nie chcę do niego wsiadać. Chcę sprawić aby mój własny świat kręcił się razem ze mną :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Moja prywatna święta trójca(nie chcę obrazić wyznawców jakiejkolwiek religii) to: ziemia, woda i słońce - od nich wszystko się zaczęło i ...zakończy. Przedmioty i niepohamowana ludzka pogoń za ich gromadzeniem obrzydła mi już jakiś czas temu. Gdy jadę sam w samochodzie do pracy czuję do siebie niechęć za nadmiar ale póki co inaczej nie mogę. Jak większość ludzi na tym świecie jestem uwikłany w konieczność utrzymania coraz większej ilości przedmiotów, nie siebie, lub podtrzymywania skomplikowanych i kosztownych nieraz więzi międzyludzkich. Pracuję ponad miarę odczuwając umykające życie, którym nie mam czasu się cieszyć. Nonsens! A w dodatku jeszcze ten brak zrozumienia u tych osób co dalej gnają za przedmiotami na oślep.
    100 przedmiotów? Może rzeczywiście więcej nie trzeba. Spróbuję zrobić listę.... Rzeczywiście, z czasem coraz mocniej dostrzegam, że potrzeba mi coraz mniej do szczęścia.

    OdpowiedzUsuń
  12. W serialu pozostawieni jest taka sekta która jest takimi właśnie minimalistami polecam obejrzeć :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Przeczytałam ostatnio Minimalizm Leo Babauty i postanowiłam spróbować wdrożyć go w swoje życie. Ja, raczej typowy chomik, postawiłam przed sobą wyzwanie. Czytam więc sobie jak to robią ludzie w sieci, szukam inspiracji, prostych rozwiązać i tak... trafiłam na ten wpis.
    Najpierw zostałam zaszufladkowana: "minimalista to nowy twór przejedzonego konsumenta, który dla odmiany postanawia odmówić sobie tabliczki czekolady...".
    Później spodobało mi się stwierdzenie o "przestrzeń do tego wewnętrznego monologu" - tak, dokładnie tak jest.
    Następnie, jakże mi bliski problem z priorytetami i tysiące pomysłów dziennie sprawiły, że poczułam się jak w domu.
    A na końcu ten Bóg - od razu przypomniały mi się słowa mojego księdza katechety z liceum:
    "Kiedy Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko jest na swoim miejscu"
    Bardzo się cieszę, że tu trafiłam. Będę wpadać częściej.
    Pozdrawiam i zapraszam do siebie ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się MaLi :) Powodzenia! I....byle własnym rytmem :)

      Usuń
  14. Idea minimalizmu w kontekście skupiania się na tym co dla nas ważne i wartościowe - jak najbardziej tak. Ciągle nie potrafię jednak zrozumieć tej kompulsywnej potrzeby posiadania jedynie 100 rzeczy i ani jednej więcej. Fiksacja na ciągłym przeglądaniu i eliminowaniu coraz to kolejnych, "bo tak trzeba" jest dla mnie bardzo niezrozumiała.
    Agata

    OdpowiedzUsuń
  15. Sądzę, że jest niewielu minimalistów dążących do posiadania 100 rzeczy ;-) Wydaje mi się to skrajnością i właściwie czymś mało realnym, jeśli ktoś żyje w społeczeństwie.Ja w każdym razie do tego nie dążę, ale chciałabym mieć rzeczy, których NAPRAWDĘ używam, które są dla mnie przydatne i wartościowe.

    OdpowiedzUsuń
  16. U mnie minimalizm zaczął się od fascynacji św. Franciszkiem z Asyżu we wspólnocie młodzieżowej. Za każdym razem, gdy czytałam jego biografię, pisma lub oglądałam o nim film, miałam akcję wywalania rzeczy i usuwania niepotrzebnych plików z komputera, bo tak mnie pociągało nieposiadanie i ubóstwo :) Potem trafiłam na minimalizm na jednym z blogów i wciągnęło mnie jeszcze bardziej. Dobrze czuję się, gdy moje mieszkanie nie jest zagracone - gdy zaczyna takie być, zaczynam się pozbywać rzeczy, żeby mieć przestrzeń. Jeśli czegoś pragnę, coś jest mi potrzebne, kupuję to, ale z rozsądkiem, czy na pewno będę tego używać. Nie kupuję książek, płyt, filmów - pożyczam je w bibliotece, a muzyki słucham na legalnym portalu w internecie. Marzy mi się natomiast większe oderwanie od komputera, większa radość z przebywania na łonie natury, bo póki co zbyt wiele czasu marnuję w sieci, a zbyt wiele moich pasji leży odłogiem. A minimalizm znaczy dla mnie mniej czasu w pracy, więcej dla życia - to jest dla mnie wciąż cel do osiągnięcia.

    OdpowiedzUsuń
  17. Ja zaczęłam od pozbycia się połowy ubrań w szafie, dzięki czemu odkryłam, że naprawdę mniej znaczy więcej bo w końcu wiem dokładnie co mam :) Jestem na etapie porządkowania domu, codziennie odkrywam rzeczy, których pozbycie się daje mi radość bo powoduje że przestrzeń do życia się powiększa. Jestem wściekła na siebie, że przez lata kupowałam i gromadziłam rzeczy, które nie były mi do niczego potrzebne zamiast odkładać te pieniądze na czarną godzinę :(

    OdpowiedzUsuń
  18. Kasia, nie wściekaj się na siebie ;) Dzięki temu, że kiedyś z jakichś powodów gromadziłaś, teraz masz radość z oczyszczania przestrzeni - ciesz się tym. I nie oczekuj, że nadejdzie "czarna godzina" - odkładaj na "złotą godzinę" ;)

    OdpowiedzUsuń

UWAGA: Komentarze są moderowane i pojawiają się dopiero po pewnym czasie. Będzie nam miło, gdy się pod nimi podpiszesz :) Nie publikuję wypowiedzi pozornie na temat, a stanowiących formę reklamy, zwł. blogów komercyjnych...

Szczęście a bogactwa

Uznasz za dobro bogactwa: będzie cię dręczyło ubóstwo, co gorzej - ubóstwo fałszywe. Choćbyś bowiem miał wiele, jednakże - ponieważ ktoś inn...

Etykiety

#diy #christmas #minimalizm aktywa i pasywa Bauman bezpieczeństwo blog bogactwo Boże Narodzenie brak telewizora cele centra handlowe codzienne decyzje Cykl co nam może pomóc Cykl dobre życie czas dobrowolna prostota Dominique Loreau drobne przyjemności dzieci dziesięcina edukacja Edukacja domowa Edukacja Finansowa Crown efekt Diderota efekt jojo efektywność energia elektryczna energia życiowa fachowcy finanse finanse osobiste gadżety gasingus pins gift voucher golenie gospodarstwo domowe gromadzenie przedmiotów gry losowe handel higiena I Komunia integralność finansowa jakość jałmużna kapitalizm kieszonkowe kłamstwo kolekcjonowanie komfort Komputer/internet konsekwencja konsumpcja konsumpcjonizm koń trojańskie koszty kredyty krwiodawstwo kryzys krzywa zadowolenia książki kuchnia lenistwo Leo Babauta Lotto media minimalizm mniej=więcej mocne strony motywy oszczędzania nadmiar rzeczy napoje nawyki niezależność finansowa ojcostwo oprogramowanie oszczędność oszędzanie pamiątki perfekcjonizm pieniądze pieniądze=życie planowanie plastik plus gsm początek podstawowe potrzeby poręczenie kredytu post potrzeby materialne poznawanie pożyczki prace w domu pranie prawo skupienia prezenty priorytety problem produkty produktywnośc przedmioty przepisy rachunki recenzje recesja reguła 90% reklama reklamy relacje z innymi rewolucja przemysłowa Richard Koch rodzice rodzina rower równowaga sąsiedzi skrupuły slow life solidarność sposoby na oszczędności spread stan posiadania styl życia szkoła śmieci Święta świętowanie TATA technika telefon telefon na kartę tempo życia Thoreau Tom Hodgkinson tu i teraz uczucia umiejętności uroczystości Voluntary Simplicity wakacje wartość netto wiara Wielkanoc Wielki Post wychowanie wydatki wykonanie wyspy szczęścia i sukcesu wyścig szczurów Your Money or Your Life zaangażowanie zabawki zabezpieczenia zadłużenie zakupy zaplanowana nieprzydatność zarabianie przez dzieci zasada Pareto zdrowe jedzenie zmywarka zobowiązania zużycie wody życie żywność