Przejdź do głównej zawartości

"Minimalizm jako sposób radzenia sobie z rzeczywistością" - kilka słów o pracy magisterskiej

Nie tak dawno, bo zaledwie w zeszłym roku, ukończyłam studia obroną pracy magisterskiej, którą w całości poświęciłam minimalizmowi. Etnologia i antropologia kulturowa nauczyły mnie patrzeć na rzeczywistość w sposób otwarty, ale podejrzliwy, analityczny, ale niewartościujący.

Polską blogosferę obserwuję od 7 lat. Z początku były to blogi szafiarskie, które ewoluowały, a ich granice tematyczne mocno się zatarły. Z czasem byłam zmęczona ilością informacji - zaczęłam więc wybierać tylko wartościowe dla mnie teksty. Natknęłam się na zagadnienia dotyczące ograniczania potrzeb, a minimalistyczne refleksje wręcz niezauważalnie zaczęły towarzyszyć mi w codziennym życiu. Starałam się jednak nie dokonywać radykalnych zmian w moim otoczeniu tak, aby nadal móc pełnić rolę obserwatora. Nie podjęłam się nigdy próby prowadzenia własnego bloga, zatem ten post jest moim debiutem w blogosferze. W tym miejscu pragnę serdecznie podziękować Konradowi za stworzenie mi takiej możliwości, a także za nieocenioną pomoc i zainteresowanie moją pracą.

O tym, jaką rolę odgrywa minimalizm w moim życiu, napiszę w ostatnim poście, natomiast w najbliższych opowiem o moich obserwacjach i najważniejszych zagadnieniach, które stanowiły podstawę pracy.

Zastanawiałam się nad tym, czy minimalizm można postrzegać jako styl życia. Okazało się, że tak. Zwracałam również uwagę na to, że traktowany jest po prostu jako narzędzie, za pomocą którego można uprościć swoją codzienność i wnikałam w to, w jaki sposób się tego dokonuje.

Na początku pracy opowiedziałam o tym, czym jest kultura współczesna, a czym styl życia i czy jego świadomy wybór może być sposobem na radzenie sobie z rzeczywistością. Następnie przedstawiłam minimalizm jako propozycję umiarkowania. Zwróciłam uwagę na to, że jest świadomym wyborem, zastanawiałam się nad jego początkami i nad tym, jak odróżnić go od inspiracji, z których czerpie.

Kolejny rozdział wymienia główne pojęcia i zasady porządkujące życie w prostocie. Opisałam różnicę pomiędzy minimalizmem a skromnym życiem oraz postawiłam go w opozycji do zbieractwa. Później przedstawiłam swoje obserwacje dotyczące różnych dziedzin życia, które obejmuje minimalizm, i codzienności osób żyjących w ten sposób. Nie zabrakło rozdziału poświęconego internetowi - to właśnie blogi stanowią główną przestrzeń prezentowania dobrowolnej prostoty. Na sam koniec podjęłam się oceny minimalizmu - opisałam wady i zalety wymieniane przez jego zwolenników, wskazałam obraz minimalizmu, jaki kształtuje się w społeczeństwie i jego wizerunek ukazywany w mediach.

W kolejnym poście opowiem o wnioskach wynikających z pierwszego rozdziału: o tu i teraz oraz o tym, co obecnie naznacza naszą codzienność. Opiszę współczesny kult konsumpcji oraz przedstawię T. Veblen'a i jego "Teorię klasy próżniaczej". Serdecznie zapraszam!

Karla Kolumna

 

Komentarze

  1. Bardzo się cieszę, że temat minimalizmu i dobrowolnej prostoty doczekał się pierwszych naukowych opracowań. Może to pomóc uporządkować pewne pojęcia. W wielu miejscach obserwuję spory czym jest,a czym nie jest minimalizm, w jakich kategoriach go ujmować - często są one wynikiem braku precyzyjnych definicji. Niecierpliwie czekam na kolejne odsłony pracy :)

    OdpowiedzUsuń
  2. A sama praca magisterska jest gdzieś dostępna? Jakbym chciał się ew. zapoznać w całości?

    OdpowiedzUsuń
  3. Dziękuję za zainteresowanie, jednak nie udostępniam swojej pracy. Zapraszam serdecznie do lektury kolejnych postów.
    Karla Kolumna

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

UWAGA: Komentarze są moderowane i pojawiają się dopiero po pewnym czasie. Będzie nam miło, gdy się pod nimi podpiszesz :) Nie publikuję wypowiedzi pozornie na temat, a stanowiących formę reklamy, zwł. blogów komercyjnych...

Popularne posty z tego bloga

Prawa prostoty: Organizuj

Kolejne prawo prostoty, o którym pisze John Maeda, profesor MIT, w książce "The Laws of Simplicity". Prawo to brzmi:

Dzięki właściwej organizacji więcej sprawia wrażenie mniej.

Chodzi o zarządzanie złożonością, z czym stykamy się przede wszystkim w domach, w których rzeczy wydają się mnożyć.

Maeda wymienia trzy spójne strategie redukcji bałaganu i osiągnięcia prostoty:
1. kupno większego domu,
2. umieszczenie wszystkiego, czego nie potrzebujemy, w miejscu do przechowywania,
3. metodyczne zorganizowanie tego, co posiadamy.

Początkowo większy dom zmniejsza bałagan kosztem większej przestrzeni. Ostatecznie jednak więcej przestrzeni z czasem oznacza więcej bałaganu.
Magazynowanie zwiększa ilość wolnej przestrzeni, ale dość szybko zostaje zapełniona kolejnym rzeczami, które odkładamy.
Wreszcie wdrożenie systemu organizacji tego, co posiadamy w naszej ograniczonej przestrzeni, zmienia chaos przedmiotów w uporządkowaną strukturę.

Wszystkie te trzy metody dynamicznie się rozwijają. …

25 rzeczy, których możesz się pozbyć już dzisiaj

Trafiłem na stosunkowo stary wpis (z sierpnia 2011 roku) na stronie Wise Bread pt. 25 rzeczy do wyrzucenia już dzisiaj. Interesujący wpis, bo chociaż trochę "wiekowy", to jednak nadal prawdziwy. Postanowiłem przetłumaczyć go na polski. Jeżeli ktoś ma ochotę, może przeczytać go w oryginale.

Autor, Paul Michael, rozpoczyna wpis od cytatu z filmu "Podziemny krąg":
"Rzeczy, które posiadasz, w końcu zaczynają posiadać ciebie" Dlaczego więc godzimy się na to, aby "posiadały" nas niektóre przedmioty? Nie wyrzucamy ich, ponieważ jesteśmy emocjonalnie do nich przywiązani. Nie ma prostej metody na pozbywanie się przedmiotów, ale uczucie uwolnienia, towarzyszące pozbyciu się niektórych z nich, może być niesamowite.

Jakich zatem rzeczy powinniśmy się -według autora- pozbyć z naszego życia? Będą to:

1. Ubrania i buty, których nie nosiliśmy w przeciągu ostatnich 18 miesięcy
Zasada jest prosta. Jeżeli czegoś nie nosiło się przez dłużej niż 18 miesięcy, czyli -…

Przyjemność prosta

Kolejna część cyklu na podstawie Prostego życia Ryszarda Wagnera  z 1905 r.

Podobnie jak w czasach Wagnera, także i dzisiaj możemy zapytać: czemu utraciliśmy umiejętność dobrej zabawy? Usiłujemy wprawdzie się bawić, ale zwykle chybiamy celu. Od czego to zależy?

Jakże myśleć o zabawie! Uginamy się przecież pod ciężarem niezliczonych kłopotów, z których każdy oddzielnie wystarczyłby do popsucia humoru. Wszędzie spotykamy ludzi rozgorączkowanych, zapracowanych, wyczerpanych. Gdziekolwiek spojrzymy, wszędzie widzimy ludzi niezadowolonych.

Jednak przyczyny naszej obecnej niemocy, tego zaraźliwego złego humoru, który nas opanowuje, zależą w równej mierze od nas, jak od okoliczności zewnętrznych. Radość tkwi bowiem nie w przedmiotach, ale w nas samych!

Wagner zauważa niepokojący upadek naszych sił życiowych, wynikający z nadużywania  przez człowieka wrażeń, które przytępiły zmysły i zmniejszyły zdolność odczuwania szczęścia. Natura upada pod ciężarem narzuconych jej ekscentryczności. Wola ż…

Na ile potrafimy się uprościć

"...poczucie samowystarczalności, podróżowania bez nadmiernego bagażu, bez tragarzy dają człowiekowi radość i energię. Prostota to cały sekret dobrego samopoczucia."

"Nie potrafimy się uprościć". 

To fragmenty "Śnieżnej pantery" Petera Matthienssena, która jest zapiskami wyprawy autora w Himalaje.

Nie tak  dawno miałem możliwość doświadczyć podobnych myśli...

Otóż wybrałem się z rodziną na tydzień w Pieniny. Przesunęliśmy wyjazd z wakacji na maj. Urlop przed sezonem to dobry patent na uniknięcie tłumów...

Wybraliśmy się więc. Cały dobytek z konieczności ograniczony do kilku plecaków, prosty sposób odżywiania się wymuszony okolicznościami, czas spędzony bez komputera i codziennych rozpraszaczy, skupiony na wspólnej wędrówce i podziwianiu przyrody ponownie uświadomiły mi po powrocie, że warto to doświadczenie rozciągnąć na naszą codzienność: zmniejszyć liczbę zaangażowań, odgracić ponownie mieszkanie obrastające w przedmioty, których nie potrzebujemy (bezcenne…